Versailles'da doğup büyüyen Michel Gondry, yaratıcı zekasını ilk olarak müzik videosu yönetmenliğiyle dünyaya kanıtladı. 1990'larda Björk, The White Stripes ve Foo Fighters gibi sanatçılar için hazırladığı kliplerle uluslararası bir isim haline geldi; elle yapılmış efektlere, rüya mantığıyla işleyen görsel dillere ve sürrealist anlatı oyunlarına olan tutkusu daha o dönemden belirgin biçimde ortaya çıkmıştı. Sinema dünyasına adım attığında da bu tarz vazgeçilmez kaldı. 2001 yapımı İçgüdü, Gondry'nin uzun metrajlı ilk filmi olarak onun özgün sinema dilinin habercisiydi; ancak asıl büyük sıçrama üç yıl sonra geldi. Charlie Kaufman'ın senaryosunu kaleme aldığı Sil Baştan, Gondry'yi dünya sinemasının en dikkat çekici yönetmenlerinden biri olarak tarihe geçirdi. Jim Carrey ve Kate Winslet'in oynadığı bu film, anıların silinmesi üzerine kurulu derin ve yürek burkan hikayesiyle hem eleştirmenlerden tam not aldı hem de geniş kitlelere ulaştı. Film, En İyi Özgün Senaryo dalında Oscar kazandı ve Gondry bu başarının ortağı olarak kariyerinin zirvesine ulaştı. Gondry, bir sonraki filminde bambaşka bir yöne döndü. 2006 yapımı Rüya Bilmecesi, düşle gerçeğin iç içe geçtiği, çocuksu ama bir o kadar da felsefi bir dünya yaratıyordu; Gondry burada karton kutuları, geri dönüştürülmüş malzemeleri ve el yapımı set tasarımlarını neredeyse bir manifesto gibi kullandı. 2008'de çektiği Lütfen Başa Sarın ise bu el yapımı estetiği komedi türüyle buluşturarak Jack Black ve Mos Def ikilisiyle farklı bir kitleye seslendi. Aynı yıl Tokyo! adlı antoloji filminde Leos Carax ve Bong Joon-ho ile bir araya gelerek dünya sinemasının önde gelen isimleriyle omuz omuza çalıştı. Yeşil Yaban Arısı'nda süper kahraman türüyle denemeler yapan Gondry, sonraki yıllarda televizyon dünyasına yöneldi. HBO yapımı Kidding dizisinin yaratıcı ekibinde yer alarak Jim Carrey ile bir kez daha çalışma fırsatı buldu; dizinin görsel tonu ve duygusal derinliği Gondry'nin imzasını açıkça taşıyordu. Flight of the Conchords gibi projelerle de alternatif komedi alanındaki yetkinliğini ortaya koydu. Gondry'nin sinema anlayışının özünde teknolojiye değil, insan eliyle yaratılan şeylerin sıcaklığına duyduğu inanç yatıyor. Onun filmlerindeki efektler çoğunlukla özel yazılımlardan değil, makas, karton ve hayal gücünden doğuyor. Bu yaklaşım onu hem bir sanatçı hem de sinemanın sonsuz olanaklarını sorgulayan bir zanaatkâr yapıyor.