Amerikan sinemasının en yıkıcı yeteneklerinden biri olan Marlon Brando, 1924'te Nebraska'nın Omaha kentinde dünyaya geldi. Tiyatrocu bir annenin çocuğu olarak sanata erken yaşta maruz kalan Brando, New York'ta Stella Adler başta olmak üzere dönemin önde gelen oyunculuk eğitmenlerinden ders aldı. Stanislavski'nin yöntemlerini benimseyen Adler'in öğretileri, Brando'nun sahnedeki ve kameradaki duruşunu kökten biçimlendirdi; metot oyunculuğunu ana akım izleyiciye taşıyan isim olarak tarihe geçmesinin zeminini hazırladı. Kariyerinin seyrini değiştiren ilk büyük adım, Francis Ford Coppola'nın yönettiği Baba oldu. 1972 yapımı bu filmde canlandırdığı Don Vito Corleone karakteri, sinema tarihinin en ikonik performanslarından biri olarak kabul edilir. Brando bu rol için Academy Award kazandı; ancak ödülü almayı reddetti ve törene kendi adına bir Kızılderili aktivisti gönderdi. Bu jest, onun sanat kadar siyasi duruşuyla da var olmak istediğinin en çarpıcı göstergesiydi. Daha önce, Elia Kazan'ın yönettiği Rıhtımlar Üzerinde'deki performansıyla da Oscar kazanmış ve kendini tüm zamanların en büyük oyuncuları arasına yazmıştı. 1979 yapımı Kıyamet'te canlandırdığı Colonel Kurtz ise Brando'nun sınır tanımaz oyunculuk anlayışının bir başka kanıtıdır. Francis Ford Coppola ile yeniden bir araya geldiği bu filmde, yarım sayfalık repliklerden çığır açan bir karakter çıkardı. Bernardo Bertolucci'nin Last Tango in Paris'i de onun filmoğrafisinde özel bir yere sahiptir. Brando, replikleri ezberlemeyi reddetmesiyle, yanaklarına pamuk doldurup sesinin tonunu değiştirmesiyle, rol hazırlığı için haftalarca gerçek deneyimler edinmesiyle bilinen sıradışı bir oyuncu anlayışına sahipti. Ekran karşısındaki duruşu kadar ekran dışındaki tutumları da gündemdeydi; Kızılderililerin ve Afro-Amerikalıların haklarını savunmak için aktif biçimde mücadele etti. 2004'te hayata gözlerini yuman Brando, 20. yüzyılın tartışmasız en büyük oyuncularından biri olarak anılmaya devam etmektedir.