Steven Soderbergh'in 1999 yapımı neo-noir şaheseri, intikam hikayelerinin ne kadar kırılgan ve içten gelebileceğini gösteriyor. İngiltere'de yıllarca cezaevinde kalan Wilson, serbest kaldıktan hemen sonra kızının Los Angeles'ta şüpheli koşullar altında hayatını kaybettiğini öğrenir. Tanımadığı bir şehirde, yıllarca uzak kaldığı bir gencin anısını taşıyarak adalet arayışına çıkan bu yaşlı adam, aslında yalnızca hesaplaşmak için değil, kendini de sorgulamak için oradadır. Terence Stamp'ın başrolde verdiği performans filmin omurgasını oluşturuyor. Stamp, çok az konuşarak çok şey anlatan o nadir oyunculardan biri ve burada tam anlamıyla parlıyor. Gözlerindeki karışım, sert bir suçlunun soğukluğunu ile bir babanın kırılganlığını aynı anda barındırıyor. Wilson'ın karşısına çıkan Los Angeles dünyası ise parlak müzik endüstrisinin arkasına gizlenmiş bir karanlık olarak kurgulanmış; güneşli, rahat ve kayıtsız bir şehrin yüzeyinin altında dönen pis çarkları sorunsuzca aktarıyor. Soderbergh, filmin kurgusunu alışılmadık bir biçimde tasarlıyor. Doğrusal olmayan zaman anlayışı ve parçalı anlatı yapısı, Wilson'ın kendi zihnindeki belirsizliği ve yasını seyirciye de hissettiriyor. Sıradan bir intikam filmi beklentisiyle oturanlar kendilerini beklenmedik bir duygusal derinliğin içinde bulacak. Kayıp, yabancılık ve geç kalan pişmanlık temaları üzerinden ilerleyen bu film, türünün kalıplarını usulca yıkıyor.