Yıllarca süren bir beklentinin ardından dünyaya gelen bir çocuk, yalnızca umut değil, anlam demektir. Murat ve Hatice için de öyle; bebekleri Ali, onların yeniden nefes almasıdır. Ancak Anadolu'nun kadim inançlarıyla yoğrulmuş bu topraklarda kırk, yalnızca bir sayı değildir. Kırkıncı geceyle birlikte başlayan kaybolma ve geri dönüş, filmin asıl korkusunu da beraberinde getirir: Geri dönen gerçekten Ali midir? Ali Gürsu'nun yönettiği Eshar, Türk halk kültürünün derinlerine kök salmış "değiştirilmiş bebek" inancını modern bir korku diliyle perdeye taşıyor. Film, ürkütücü görsel efektlere yaslanmak yerine gerilimini çok daha içten bir yerden, bir annenin şüphesinden ve bir babanın inkârından inşa ediyor. Ebeveynliğin en kırılgan noktasını, yani kendi çocuğuna yabancılaşma korkusunu, seyircinin bağrına saplıyor. Çağdaş Çelik ve Dilan Düzgüner'in yorumladığı çift, bu yükü taşımak için gereken duygusal derinliği sağlıyor. Köyü saran sessizlik ve kasvetli atmosfer ise filmin ikinci bir karakteri gibi işlev görüyor. Eshar, sıradan bir doğaüstü korku hikayesi olmanın ötesinde; kaybın, şüphenin ve inanın insanı nasıl dönüştürdüğünü sorgulayan bir anlatı. Türk korku sinemasının yüzünü geleneksel motiflere döndüğü bu dönemde, filmin ne kadar özgün bir ses yakalayıp yakalayamadığı merakla beklenen sorulardan biri olmaya devam ediyor.