2054 yılında Washington DC, insanlığın belki de en büyük ütopyasını hayata geçirmiş görünmektedir: cinayet artık işlenmeden önce önleniyor. "Ön Suç" birimi, "kahin" adı verilen ve geleceği görebilen üç psişik bireyin vizyonlarını analiz ederek failleri suç gerçekleşmeden yakalıyor. Sistemin mimarı ve en inançlı savunucusu olan Dedektif John Anderton ise bu düzenin hem yüzü hem de kalbidir. Steven Spielberg, Philip K. Dick'in distopik düşünce deneyini beyazperdeye taşırken özgün bir atmosfer kuruyor: steril, parlak ve soğuk bir gelecek estetiği. Holografik arayüzler, kişiselleştirilmiş reklamlar ve her adımı izlenen bir şehir, izleyicide hem hayranlık hem de tedirginlik uyandırıyor. Yüksek teknolojinin sizi koruduğu mu, yoksa hapsettiği mi sorusu her karede asılı kalıyor. Filmin asıl gücü ise basit ama sarsıcı bir soruyu merkeze almasından geliyor: Henüz işlenmemiş bir suçtan dolayı birini cezalandırmak adil midir? Özgür irade var mıdır, yoksa her şey önceden yazılı mı? Bu felsefi zemin, aksiyonun altında sürekli titreşiyor. Tom Cruise, bu kaosun içinde hem güvenilir hem de savunmasız bir karakter çiziyor. Anderton sadece bir kahraman değil; geçmişin acısını taşıyan, sisteme körce inanan ve sonunda o sistemi en derinden sorgulamak zorunda kalan bir adam. Samantha Morton ise alışılmış "kurtarılmayı bekleyen karakter" klişesini tamamen kırıyor. Azınlık Raporu, yıllar içinde olgunlaşan türden bir film. Gözetim toplumu, adalet sisteminin kırılganlığı ve bireyin devlet karşısındaki çaresizliği gibi temalar, üretildiği dönemden çok daha fazla bugüne ait hissettiriyor.