1980'lerin gençlik sinemasını şekillendiren filmler arasında John Hughes'un bu başyapıtı, onlarca yıl sonra bile tazeligini yitirmeyen ender eserlerden biri olarak yerini koruyor. Bir Cumartesi sabahı, birbirinden tamamen farklı beş lise öğrencisi, ceza olarak okul kütüphanesinde saatlerce bir arada kalmak zorunda kalıyor. Spor takımının yıldızı, popüler prenses, içine kapanık yalnız kız, asi ve saldırgan zorba, bir de her şeyi bilen nerd. Dışarıdan bakıldığında bu beş insan arasında hiçbir ortak nokta yok; zaten okulun koridorlarında birbirlerine hiç yaklaşmamışlar, belki de yaklaşmayı akıllarından bile geçirmemişler. Ama kapalı bir mekânda, denetçilerinin gözlerinden uzakta, saatler ilerledikçe maskeler düşmeye başlıyor. Hughes, burada son derece zekice bir şey yapıyor: Gençliği romantize etmek yerine onun gerçek ağırlığını sahneye taşıyor. Aile baskısı, sosyal kimlik korkusu, yanlış anlaşılma duygusu, kendini ispat etme çabası... Bunların hepsi, birkaç saat içinde kütüphanenin duvarlarına çarpıp geri dönüyor. Film, hem komik hem de derinden sarsıcı anlara eşit ölçüde yer açıyor. Karakterler arasındaki gerilim ve alışveriş öyle doğal bir ritimle ilerlıyor ki izleyici bir noktada kendini o kütüphane masalarından birinde oturur gibi hissediyor. Çünkü Hughes aslında lise öğrencileri hakkında bir hikaye anlatmıyor; toplumun insanlara yapıştırdığı etiketler ve bu etiketlerin altında sıkışıp kalan gerçek kimlikler hakkında konuşuyor. Bugün izlendiğinde bile bu konuşmanın ne kadar güncel olduğu şaşırtıcı.