Park Chan-wook'un intikam üçlemesinin ilk halkası olan bu film, ahlaki çöküşün ve insanın kendi kendini nasıl mahvedebileceğinin çarpıcı bir portresini çiziyor. Hikâye, sağır ve dilsiz bir fabrika işçisi olan Ryu'nun kız kardeşine böbrek nakli yaptırma çabasıyla başlıyor. İyi niyetle atılan her adım onu daha derin bir bataklığa sürüklerken, izleyici yavaş yavaş Güney Kore'nin görünmez yüzüyle yüzleşiyor: organ karaborsası, sınıf uçurumu, radikal siyaset ve yoksulluğun insanı nasıl köşeye sıkıştırdığı. Park Chan-wook burada intikamı bir kurtarış hikâyesi olarak değil, tam tersine bir kısır döngü olarak sunuyor. Kimse gerçek anlamda haklı değil; kimse de tamamen suçlu değil. Song Kang-ho'nun oynadığı iş insanı Dong-jin ile Ryu arasındaki ilişki, filmin asıl omurgasını oluşturuyor ve bu ilişki ilerledikçe "haklı intikam" kavramının ne denli muğlak olduğu gün yüzüne çıkıyor. Filmin görsel dili soğuk ve mesafeli; kamera insanlara sempatiyle yaklaşmak yerine onları adeta bir deneyin özneleri gibi gözlemliyor. Bu soğukluk, şiddetin sıradanlaşmasını değil aksine ağırlığını hissettiriyor. Olayların nasıl bu noktaya geldiğini seyretmek ise izleyicide derin bir rahatsızlık bırakıyor; ama bu rahatsızlık sinema deneyimini daha da güçlü kılıyor. Güney Kore sinemasının neden dünya sahnesinde bu kadar etkili olduğunu anlamak isteyenler için vazgeçilmez bir başlangıç noktası.