1972 Münih Olimpiyatları, dünya spor tarihinin en kara sayfalarından birini yazdı. Filistinli Kara Eylül örgütüne mensup militanların olimpiyat köyüne baskın düzenleyerek 11 İsrailli sporcuyu rehin alması ve nihayetinde hayatlarına mal olan bu trajedi, yalnızca bir terör eylemi olarak kalmadı; ardında onlarca yıl sürecek hesaplaşmaların fitilini ateşledi. Steven Spielberg, bu tarihi olayı salt bir aksiyon çerçevesine sıkıştırmak yerine çok daha derin bir ahlaki sorgulamanın zeminine taşıyor. Eric Bana'nın canlandırdığı Mossad ajanı Avner, devletinin kendisine verdiği görevle ailesini, kimliğini ve vicdanını arasında sıkışıp kalan bir adam olarak karşımıza çıkıyor. Suikast listesindeki isimleri tek tek avlamak üzere kurulmuş bu küçük ekip, avrupa'nın karanlık sokaklarında, Paris otel odalarında ve gizli toplantı noktalarında sessiz sedasız bir savaş yürütüyor. Spielberg'in asıl başarısı, seyirciye kolay cevaplar sunmayı reddetmesinde yatıyor. İntikamın getirdiği tatminsizlik, şiddetin şiddeti doğurması ve bir insanın devlet adına ne kadar tahammül edebileceği gibi sorular, filmin her sahnesine sinmiş halde bekliyor. Gerilim, kurgunun değil varoluşsal bir kaygının ürünü olarak hissediliyor. Janusz Kaminski'nin kamerası 1970'lerin gri, paranoyak atmosferini ustalıkla yakalıyor; John Williams'ın müziği ise bu karanlığı daha da içe işler hale getiriyor. Hem siyasi bir hesaplaşma hem de derin bir insanlık sorgulaması olan yapıt, tarihsel olayları bu denli özenle ve cesaretle perdede ele alan nadir filmlerden biri olma özelliğini korumaya devam ediyor.