1984 yılı, Margaret Thatcher hükümetinin madencilere açtığı savaşın İngiltere'yi ikiye böldüğü o gergin dönem. Kuzey İngiltere'nin tozlu, kasvetli bir kasabasında, greve çıkan işçilerin çocukları da bu yükü taşımak zorunda kalıyor. İşte tam bu ortamda, on bir yaşındaki Billy Elliot'un hikayesi başlıyor; babası ve ağabeyi barikatların gerisinde, aile geçim sıkıntısıyla boğuşurken Billy, boks salonundan çıkıp tesadüfen girdiği bir bale dersinde kendini beklenmedik bir dünyayla buluşturuyor. Stephen Daldry'nin yönettiği film, yüzeyde bir çocuğun dans etme arzusunu anlatıyor gibi görünse de aslında çok daha evrensel bir şeyi soruyor: Bir insan, içindeki sesi bastırarak yaşayabilir mi? Sınıf çatışması, cinsiyet kalıpları ve kuşaklar arası uçurum arasında sıkışan Billy'nin mücadelesi, izleyiciyi hem güldürüyor hem sızlatıyor. Bu denge, filmin en büyük gücü. Jamie Bell'in performansı olağanüstü; sahnelerde dans ederken değil, baktığında bile bir şeyler anlatıyor. Julie Walters'ın canlandırdığı bale öğretmeni Bayan Wilkinson ise klişe "ilham veren öğretmen" tiplemesinden uzak, çelişkileriyle tam anlamıyla var olan bir karakter. Gary Lewis'in sessiz ve kırılgan baba portresiyse filmin duygusal ağırlık merkezini oluşturuyor. Filmin arka planında sürekli bir gerilim var; grev haberleri, polis yığınakları, kışın soğukluğu. Ama tüm bu karanlığın içinde Billy'nin dansı bir isyan gibi parlıyor. İzlerken kendinizi hem ağlarken hem tebessüm ederken bulmanız kaçınılmaz. Büyümenin, anlaşılmanın ve var olma hakkını savunmanın ne demek olduğunu hatırlatan türden bir film.