Bir Volkswagen minibüsün içine sıkışmış, birbirinden farklı ve kendi iç dünyalarında kaybolmuş altı kişi hayal edin. Hoover ailesi, dışarıdan bakıldığında vasat bir Amerikan orta sınıf ailesi gibi görünse de her biri ayrı bir çöküşün, ayrı bir hayal kırıklığının ortasında sıkışıp kalmış insanlardan oluşuyor. Başarı takıntılı bir baba, tükenme noktasındaki bir anne, yıllardır konuşmayan asi bir genç, Proust üzerine araştırmalar yapan hayat yorgunu bir amca, ağzına geleni söyleyen yaşlı bir büyükbaba ve tüm bu kaosun tam ortasında gülen gözleriyle duran küçük Olive. Olive'nin hayali, küçük çocuklar için düzenlenen bir güzellik yarışmasına katılmak. Bu basit görünen istek, tüm aileyi hırpanmış sarı minibüse doldurup California'ya uzanan uzun ve yorucu bir yolculuğa sürüklüyor. Ama asıl mesele yol değil, o minibüsün içinde yaşananlar. Valerie Faris'in yönettiği bu film, Amerikan rüyasının parlak kabuğunun altındaki çatlakları hem güldürerek hem de derinden hissettirerek ortaya seriyor. Başarı, yenilgi, aile bağları ve toplumun dayattığı beklentiler üzerine kurulu bu yolculuk; seyirciye hiçbir zaman vaaz vermeden, bunu tüm bu insanların çok insani hallerini göstererek yapıyor. Greg Kinnear, Toni Collette ve Steve Carell'in birbirine kenetlenen performanslarının yanında küçük Abigail Breslin'in doğallığı, filmi bambaşka bir yere taşıyor. İzlerken bazen güldürüyor, bazen boğazınıza bir şeyler düğümleniyor. Ama en çok şunu hissettiriyor: Hayatta "kaybetmek" sandığınız şeyler belki de tam tersidir.