Hiç uyumayan bir şehrin sokaklarında her gece yeni bir ölüm, yeni bir sır ve ardında bırakılan sayısız iz birikiyor. New York, büyüklüğü kadar karmaşık ve acımasız bir şehir; burada suç da sıradan bir şey olmaktan çıkıp bazen neredeyse görünmez hale geliyor. İşte tam da bu nokta, CSI evreninin New York ayağının başladığı yer. Gary Sinise'nin hayat verdiği Mac Taylor, serinin omurgasını oluşturan karakter olarak öne çıkıyor. Vietnam gazisi kimliğiyle şekillenmiş bu adam, adalet duygusunu içselleştirmiş, ama bunu soğuk bir profesyonellikle harmanlayan biri. Ekibini yönetirken hem baba figürü hem de amansız bir bilim insanı olarak karşımıza çıkıyor. Çevresindeki isimler de az renkli değil; her biri farklı bir uzmanlık alanıyla takıma derinlik katıyor ve bu çeşitlilik diziyi tekdüze bir polis prosedürü olmaktan kurtarıyor. CSI: NY, suç dramalarına alışık izleyiciler için bile farklı bir his uyandırıyor. Bunun sebebi yalnızca New York'un görsel zenginliği değil, aynı zamanda dizinin şehri neredeyse bir karakter gibi kullanması. Gece yarısı köprüler, gürültülü metrolar, terk edilmiş depolar ve ışıl ışıl gökdelenler, her bölümün atmosferini farklı bir dokuya büründürüyor. Şehrin kendisi de sanki bir tanık gibi orada duruyor; her şeyi görüyor ama kolayca konuşmuyor. Adli tıp ve kriminoloji, dizinin merkezinde yer alıyor. Delil toplama, iz sürme ve laboratuvar analizleri, aksiyonun yerini aldığı anlarda bile gerilimi canlı tutuyor. Bu yaklaşım, izleyiciyi pasif bir konumdan çıkarıp zihinsel olarak da sürece dahil ediyor; seyirci de dedektif gibi düşünmeye başlıyor. Dokuz sezon boyunca süren yolculuk, hem stand-alone bölümler hem de sezonları birbirine bağlayan uzun soluklu hikaye katmanlarıyla kendini besliyor. Karakterlerin zaman içinde geçirdiği dönüşümler, diziye salt bir suç prosedürünün ötesinde insani bir ağırlık katıyor. CSI evreninin hayranları için neredeyse zorunlu bir durak, suç draması meraklıları için ise sağlam ve tatmin edici bir tercih.