Ergenlik, bir insanın kendi benliğiyle ilk kez gerçek anlamda yüzleştiği o çalkantılı dönemdir. Pixar, bu evrensel deneyimi ilk filmde çocukluğun kayboluşu üzerinden anlatmıştı; şimdi ise daha girift, daha az konuşulan bir gerçeğe odaklanıyor: kim olduğunu sanırken kim olacağını da bilmek zorunda kalmak. Riley artık bir çocuk değil. Ergenliğin eşiğinde, kimliğini şekillendirmeye çalışan, arkadaşlıklar ve hayaller arasında denge kurmaya çabalayan bir genç kız. Zihnindeki Merkez'de ise her şey altüst olmuş durumda. Yıllardır söz sahibi olan Neşe, Üzüntü, Öfke, Korku ve Tiksinti, kendilerini bir anda işgale uğramış gibi hisseder. Çünkü kapıdan yeni bir duygu girer: Kaygı. Ve o hiç yalnız gelmez. Filmin asıl başarısı, Kaygı'yı bir kötü adam olarak sunmamasında yatıyor. Maya Hawke'un seslendirdiği bu karakter, kontrolcü, aceleci ve yorucu biri olsa da aslında iyi niyetli. Riley'yi korumak istiyor, geleceği için en iyisini planlıyor. Ama "en iyisi" derken neyi feda ettiğini görmüyor. Bu ince çizgi, filmi hem çocuklar hem de yetişkinler için farklı katmanlarda deneyimlenebilir kılıyor. Görsel dil bir kez daha Pixar'ın sınır tanımayan yaratıcılığını sergiliyor. Bilinçaltının derinlikleri, duyguların birbirleriyle çatışması ve o kaotik ergen zihninin içi, hem kahkaha hem de boğazda bir şeylerin düğümlenmesiyle sonuçlanan sahnelerle hayat buluyor. Sinemanın en güçlü olduğu an, söylenmesi güç olanı görünür kıldığı andır. Bu film de tam bunu yapıyor.