James Gunn'ın yönetmenliğiyle hayata geçen bu yeni Superman yorumu, ikonik Kryptonian'ın kökenine sadık kalırken onu çok daha insani, çok daha kırılgan bir yerden yeniden inşa ediyor. David Corenswet'in canlandırdığı Clark Kent, Metropolis'teki Daily Planet gazetesinde sıradan bir muhabir olarak çalışmakta; öte yandan üç yıldır Superman kimliğiyle insanlığı korumaktadır. Bu çifte yaşamın içindeki gerilim, filmin duygusal omurgasını oluşturuyor. Gunn, süpergücü salt bir macera aracı olarak değil, yalnızlık ve aidiyet sorunlarının sembolü olarak kullanıyor. Hikayenin karşısına, Nicholas Hoult'un oynadığı Lex Luthor koyuluyor. Luthor, alışıldık çizgisinin çok ötesinde; salt para ya da güç hırsıyla değil, ideolojik bir öfkeyle hareket ediyor. Superman'ı insanlığa yönelik gerçek bir tehdit olarak gören bu zeka dehası, kamuoyunu kendi çıkarları doğrultusunda şekillendirmeye çalışırken film, medyanın gerçekliği nasıl biçimlendirebileceğine dair ince ama etkili bir yorum sunuyor. Rachel Brosnahan'ın Lois Lane'i ise yalnızca romantik bir yan karakter olmaktan öteye geçerek gazetecilik refleksiyle hikayeye ayrı bir soluk katıyor. Filmin tematik ağırlığı beklenenden derin. Anti-emperyalist bir zemin üzerine kurulan bu anlatı, "dışarıdan gelen güçlü biri dünyayı kurtarabilir mi, yoksa kurtarma çabasının kendisi mi bir tehdit oluşturur?" sorusunu sorguluyor. Bu, özellikle bugünün dünyasında yankı bulan bir soru. Superman'ın yabancı kökenini hem kuvvetinin hem de zayıflığının kaynağı olarak kullanan senaryo, karaktere naif bir iyimserlik yerine gerçek bir iç çatışma yüklüyor. Görsel dil açısından Gunn, çizgi romanın canlı renklerini ve teatral enerjisini büyük ekrana ustaca taşıyor. Aksiyon sahneleri görkemli olmakla birlikte, filmin en vurucu anları aslında sessiz ve sade olan bölümlerde gizli. Çekirdek kadronun kimyası güçlü; Edi Gathegi ve Nathan Fillion gibi isimlerin taşıdığı yan karakterler, bu yeni evrenin genişlemeye hazır olduğunu hissettiriyor. DC'nin yeni sinematik evreninin (DCU) ilk büyük adımı olan bu film, bir reboot'tan çok bir manifestoya benziyor. Gunn, Superman'ı "umut sembolü" klişesinden alıp gerçek anlamıyla doldurmayı hedefliyor ve büyük ölçüde başarıyor.