Yas, bellek ve gerçekliğin sınırlarını sorgulayan hikayeler arasında Stanisław Lem'in aynı adlı romanından uyarlanan bu yapım, bilim kurgunun soğuk teknik yüzeyinin çok ötesine geçer. Steven Soderbergh, George Clooney'i psikiyatrist Chris Kelvin olarak karşımıza çıkarır; Dünya'da kendi içine kapanmış, geçmişiyle hesaplaşamayan bir adam. Uzak bir uzay istasyonunda yaşanan açıklanamaz olayları araştırması için görevlendirilen Kelvin, oraya ulaştığında onu bekleyenin teknik bir sorun değil, insan zihninin en kırılgan noktalarına dokunan bir varoluş krizi olduğunu fark eder. Solaris gezegeninin yörüngesindeki istasyon, alışılmış uzay filmlerinin gürültülü, aksiyonla dolu atmosferinden uzak; sessiz, klaustrofobik ve ağır bir gerilimle yüklü. Mürettebat çökmüş, kimse net konuşmuyor, herkes bir şeyler biliyor ama paylaşmıyor. Bu bunaltıcı ortam, filmin gerçek sorusunu yavaş yavaş yüzeye çıkarıyor: Kaybettiğimiz biri geri dönse, onu kabul edebilir miydik, yoksa bu yalnızca zihnimizin bize kurduğu en acımasız tuzak mı olurdu? Soderbergh, Andrei Tarkovsky'nin efsanevi 1972 uyarlamasının gölgesinde çalışmak yerine Lem'in romanına daha sadık kalmayı tercih etmiş; sonuç olarak ortaya daha içe dönük, daha sade ama bir o kadar da melankolik bir film çıkmış. Clooney, karizmasını bir kenara bırakarak kırılganlığını öne çıkarıyor; Natascha McElhone ise varlığıyla ekrana çok katmanlı bir huzursuzluk getiriyor. Kayıp, yas ve hafızanın nasıl bizi şekillendirdiğini merak edenler için derin ve yavaş işleyen bir deneyim sunuyor.