1970 yılının Nisan ayında, NASA'nın Ay'a insanlı üçüncü iniş girişimi olan Apollo 13 görevi, fırlatılışından yalnızca iki gün sonra tarihsel bir krize dönüştü. Jim Lovell komutasındaki üç kişilik mürettebat, Ay'a yaklaşırken uzay aracının servis modülünde meydana gelen bir patlama ile aniden hayatta kalma mücadelesinin içinde buldu kendini. Ron Howard'ın yönettiği bu yapım, söz konusu gerçek olayı sinema perdesine taşırken yalnızca bir uzay felaketi hikayesi anlatmıyor; insanın baskı altındaki dayanışmasını, aklın sınırlarını ve umudun ne denli güçlü bir araç olduğunu gözler önüne seriyor. Tom Hanks'in sakin ve güvenilir oyunculuğu, Lovell karakterini yalnızca bir astronot olarak değil, imkansız koşullar içinde denge arayan bir insan olarak aktarıyor. Bill Paxton ve Kevin Bacon da mürettebatın içsel gerilimini ve yorgunluğunu inandırıcı biçimde yansıtırken, Ed Harris'in canlandırdığı görev kontrol direktörü Gene Kranz, Houston'daki gerilimin yüzü haline geliyor. Gary Sinise'nin hikayeye kattığı duygusal derinlik ise filmin arka planına sessizce sinmiş bir ağırlık taşıyor. Howard, büyük bir patlama anını ya da dramatik çığlıkları ön plana taşımak yerine gerilimi yavaş yavaş, neredeyse boğucu bir tempoyla işliyor. Soğuk, dar ve oksijensiz bir kapsülde geçen saatler izleyiciyi neredeyse fiziksel olarak etkiliyor. Filmin asıl başarısı da tam bu noktada ortaya çıkıyor: Sonucunu çoğu izleyicinin zaten bildiği bir hikayeyi, sanki hiç bilmiyormuş gibi hissettirerek anlatabilmek. Gerçek bir trajedi olabilecek olayı, insan zekasına ve iş birliğine duyulan derin bir saygıyla yeniden hayata döndürüyor.