Terry Gilliam'ın 1995 tarihli bu bilim-kurgu başyapıtı, zaman yolculuğunu bir macera unsuru olarak değil, varoluşsal bir çıkmaz olarak ele almasıyla türünün çok ötesine geçiyor. Hikaye, 2035'te neredeyse tamamen çökmüş bir dünyada başlıyor. İnsanlığın büyük çoğunluğu yıllar önce serbest bırakılan ölümcül bir virüs tarafından silinip götürülmüş, geriye kalanlar ise güneşin yüzünü göremeden yer altı kolonilerinde hayatta kalmaya çalışıyor. Bu karamsar geleceğin mahkumlarından James Cole, gönüllü olarak geçmişe gönderiliyor. Amaç basit görünüyor: virüsü durdurmak ya da en azından kökenini anlamak. Ama Gilliam'ın elinde hiçbir şey gerçekten basit değil. Bruce Willis, Cole'u alışılmış kahraman kalıplarının dışında, yorgun, kırılgan ve gerçekliğinden emin olamayan bir adam olarak canlandırıyor. Zaman seyahati onu fiziksel olarak değil, zihinsel olarak da yıpratıyor; geçmiş ile gelecek arasında savrulan Cole'un hangi anın gerçek olduğunu ayırt etmesi giderek güçleşiyor. Brad Pitt ise karşısına çıkan, öngörülemeyen ve elektrikli bir enerjiyle dolan karakteriyle hem Cole'un hem de seyircinin dengesini yerinden ediyor. Film, paranoya ile lucidite arasındaki ince çizgide dans ediyor. Cole'un anlattıkları akıl hastalığının tezahürü mü, yoksa gerçekten yaşanmış bir deneyimin izleri mi? Bu soruyu asla rahatça yanıtlatmıyor izleyiciye. Doğrusal olmayan kurgusunun yarattığı huzursuzluk, Gilliam'ın kasıtlı tercihi; çünkü zaman kavramıyla oynayan bir hikayenin düzgün bir başı ve sonu olmaması gerekiyor. Gerilimin altında derin bir melankoli yatıyor ve film bu melankoliyi sonuna kadar taşıyor.