Ripley'nin kabusları bitmemiştir. Nostromo'nun enkazından sağ kurtulan tek insan olarak geçirdiği elli yılı aşkın uyku, onu güvende tutmamış; yalnızca dünyayı daha da yabancı bir yere dönüştürmüştür. Uyandığında kimse onu inanmıyordu. O kâbusun gerçek olduğunu, o yaratığın var olduğunu, yaşananların ne kadar büyük bir tehdit barındırdığını anlatmaya çalışırken bir duvar gibi şüpheyle karşılaştı. James Cameron, Ridley Scott'ın yarattığı o klostrofobik, usul usul büyüyen dehşet atmosferini alır ve bambaşka bir yöne çeker. Aliens, öncülünün gerilim odaklı, neredeyse sessiz korku anlayışını yerinden ederek savaş alanına taşır. Artık tek bir yaratık değil, bir ordu vardır karşıda. Ve Ripley bu kez yalnız değildir; beraberinde deneyimli ama henüz bu düşmanla yüz yüze gelmemiş bir asker timi getirir. Bu ayrım, filmin ruhunu belirler: Bilmemek ile bilmek arasındaki mesafe, savaşmak ile hayatta kalmak arasındaki ince çizgi. Sigourney Weaver'ın Ripley yorumu bu filmde çok daha katmanlı bir hal alır. Güçlü, kararlı, kırılgan ve koruyucu; aynı anda bunların hepsini taşır. Ripley yalnızca bir kahraman değil, travmasını dönüştürerek ilerleyen, kayıplarını sırtında taşıyan bir insan olarak ekrana yansır. Film, aksiyonun gürültüsünün ardında sessiz ama derin bir duygusal akıntı barındırır. Kurgu sıkı, tempo neredeyse hiç gevşemiyor. Cameron kitlesel bir gösterinin içine gerçek bir karakter hikayesi yerleştirmeyi başarıyor. Aliens, türünün kalıplarını şekillendiren, yıllar geçtikçe değeri azalmayan, aksine daha iyi oturan bir yapıt.