Karanlık sokaklarda akan bir ağıt gibi başlayan bu film, ölümün bile aşkı susturamayacağı fikri üzerine inşa edilmiş gotik bir intikam destanıdır. Detroit'in çürümüş, yağmurla ıslanmış mahallelerinde yaşayan müzisyen Eric Draven, sevgilisiyle birlikte vahşice katledilir. Tam bir yıl sonra ise gizemli bir karganın rehberliğiyle karanlıktan geri döner; artık ne acı hisseder ne de ölümlü kurallara tabidir. Tüm bu kurgu, klasik bir kahraman hikayesinin çok ötesine geçer; izleyiciyi ham bir yas duygusunun ortasına çeker. Alex Proyas, James O'Barr'ın çizgi romanından beslenen bu anlatıyı görsel olarak bir kara şiire dönüştürür. Film boyunca hissedilen o bunaltıcı atmosfer, yalnızca kostümlerden ya da set tasarımından değil, her karenin içine işlenmiş derin bir hüzünden kaynaklanır. Neo-noir estetiği ve gotik kentsel imgelerle örülü görüntüler, filmi sıradan bir aksiyon geriliminden ayırır; izlerken hem büyülenir hem de bir sızı hissedersiniz. Brandon Lee'nin performansı ise filmin ruhuna adeta can verir. Hem kırılgan hem de yıkıcı olan bu karakteri ekrana yansıtış biçimi, olağanüstü bir denge içerir. Çekimler sırasında hayatını kaybeden Lee'nin bu rolü, filmin etrafındaki trajik aurayla birleşerek kalıcı bir sinema mirası oluşturur. Ölümsüz Aşk, izledikten sonra kolayca silinip gidecek türden bir yapıt değildir; içinizde sessizce çınlamaya devam eder.