Los Angeles'ın güneşli ve aldatıcı derecede neşeli görüntüsünün altında, ölümün her kapıyı nasıl çaldığını anlatan bir hikâye var. Fisher ailesi, geçimini cenaze törenleri düzenleyerek sağlıyor; yani hayatın en kaçınılmaz gerçeğiyle her gün yüzleşmek zorunda kalıyor. Ama asıl ilginç olan, bu ailenin kendi yas süreçlerini, kendi kırıklıklarını ve kendi varoluş sancılarını yönetip yönetemediği sorusu. Alan Ball, American Beauty ile ölüm ve anlamsızlık temalarını burjuva yaşamının içine yerleştirip izleyiciyi sarstıktan sonra bu kez konuya çok daha doğrudan ve cesur bir kapıdan giriyor. Fisher Cenaze Evi'nin soğuk, steril koridorları, aynı zamanda bir ailenin en sıcak ve en karmaşık dinamiklerine sahne oluyor. Her bölümün açılışında gerçekleşen beklenmedik ölümler, sıradan insanların nasıl hayatlarından koparıldığını gösteriyor ve bu kısa anlara rağmen izleyicinin zihninde derin bir iz bırakıyor. Ölüm burada korkutucu değil, tanıdık; hatta zaman zaman komik. Peter Krause ve Michael C. Hall'ın canlandırdığı Fisher kardeşlerin ilişkisi, dizinin omurgasını oluşturuyor. Biri sorumluluk yükü altında ezilen, diğeri kimliğiyle ve toplumsal baskılarla boğuşan iki erkek kardeş; ve onların yanında anlarla, kayıplarla, sevinçlerle büyüyen bir aile. Frances Conroy'un oynadığı anne figürü ise yas ile özgürlük arasında kurulan o ince köprüyü temsil ediyor. Her karakter, izleyicinin içinde bir karşılık buluyor çünkü hiçbiri mükemmel değil; hepsi kırık, hepsi gerçek. Dizinin tonu, kara komediyle varoluşsal melankoliyi o kadar ustalıkla harmanlıyor ki bazen gülerken kendinizi mahcup hissedebiliyorsunuz. Ama bu his kasıtlı; Ball, hayatın da tam olarak böyle işlediğini hatırlatmak istiyor. Ölüm ve yaşam bir arada, iç içe, birbirinden ayrılamaz. Beş sezon boyunca insan ilişkilerinin, kimlik arayışının ve kayıpla yüzleşmenin bu denli derinlikli anlatıldığı başka bir yapıt bulmak gerçekten güç. Bittiğinde geride bıraktığı his ise uzun süre peşinizi bırakmıyor.