Amerika'nın en çalkantılı dönemlerinden birini, yani yasak içki yıllarını anlatmak için Atlantic City'den daha uygun bir sahne düşünmek güç. Kumarhanelerin, genelevlerin ve sahil boyunca uzanan tahta yürüyüş yollarının gölgesinde şekillenen bu dünya; ahlak yasalarının ne denli iki yüzlü olabileceğini, iktidarın nasıl yozlaşabileceğini ve insanın hırsının nerelere uzanabileceğini gözler önüne serer. Steve Buscemi, dizinin merkezinde yer alan Enoch "Nucky" Thompson rolüyle kariyerinin en olgun performanslarından birini ortaya koyar. Hem politikacı hem de suç dünyasının efendisi olan bu karakter, seyirciye kolay sevdirilen ya da kolayca nefret edilen biri değildir. İşte tam da bu yüzden ekrana çakılıp kalırsınız. Buscemi'nin o solgun, keskin yüz ifadesiyle hayat bulduğu Thompson, iktidarın içindeki derin çelişkiyi bir beden üzerinde taşıyan türden bir figürdür. The Sopranos'un ardında imzası olan Terence Winter'ın kalemi ve pilot bölümü yöneten Martin Scorsese'nin sinema anlayışı, diziyi sıradan bir dönem yapımının çok ötesine taşır. Kostümler, setler ve atmosfer yirmili yılların ruhunu neredeyse fiziksel olarak hissettirecek düzeyde kurgulanmış olsa da asıl mesele hiçbir zaman nostaljik bir gösteri sunmak değildir. Aksine, bugüne dair son derece sert bir ayna tutulur izleyiciye. Yasa yapanların yasayı nasıl çiğnediğini, sistemin içindeki çürümeyi ve bunun sıradan insanların hayatlarını nasıl şekillendirdiğini görmek isteyenler için bu dizi adeta bir ders niteliği taşır. Michael Shannon'ın canlandırdığı Prohibition ajanı Nelson Van Alden gibi yan karakterler de ana hikâyeyi besleyen güçlü katmanlar oluşturur; kimse bu dünyada sadece iyi ya da kötü değildir. Beş sezon boyunca yalnızca bir çağın değil, bir ruhun yükselişi ve çöküşü izlenir. Atlantic City'nin ışıltılı cephesinin ardında ne kadar karanlık bir dünya saklıdır, bunu kelimelerle anlatmak yeterli olmaz. Görülmesi gerekir.