Büyümek kaçınılmazdır. Zamanın bu acımasız gerçeği, Pixar'ın sevilen serisinin üçüncü halkasında hem çocuklar hem de yetişkinler için bambaşka bir derinlikle işleniyor. Andy artık üniversite çağına gelmiş, yıllarca birlikte geçirilen anıların sessiz tanıkları olan oyuncaklar ise kendilerini varoluşsal bir kırılma noktasında buluyor. Tavan arasına mı kaldırılacaklar, bağışlanacaklar mı, yoksa çöpe mi gidecekler? Bu soru, masumiyetle başlayan bir maceranın duygusal omurgasını oluşturuyor. Woody, Buzz, Jessie ve diğerleri bir kreşe ulaştığında, ilk bakışta burası onlar için mükemmel bir sığınak gibi görünür. Çocuklar, oyuncaklar, neşe... Ancak görünenin ardında çok daha karanlık bir düzen yatmaktadır. Lee Unkrich, bu kurguyla klasik bir hapishane filmi gerilimini sevecen bir animasyonun içine ustalıkla yerleştiriyor. Kaçış planları, ittifaklar ve ihanetler, izleyiciyi şaşırtıcı biçimde gergin tutmayı başarıyor. Filmin asıl gücü ise aksiyonun altında nabzını tutan duygusal katmandan geliyor. Pixar burada yalnızca çocuklara değil, o çocukluğu geride bırakmış herkese sesleniyor. Andy'nin oyuncaklarıyla ilişkisi, geçmişe duyulan özlem ve bırakmak zorunda kalmanın hüznü, filmi bir aile animasyonunun çok ötesine taşıyor. Tom Hanks'in seslendirdiği Woody karakteri bu yolculukta hem mizahın hem de derin bağlılığın sembolü olmaya devam ediyor. Görsel açıdan da dönemin animasyon standartlarını zorlayan yapım, renklerin ve mekânların tasarımıyla bütünlüklü bir dünya sunuyor. Kreşin kaotik enerjisinden tutalım Lotso'nun tehditkar sükûnetine kadar her sahne, özenli bir atmosfer kuruluyor. Serinin önceki filmlerini izlememiş olanlar bile hikâyeye kolaylıkla dahil olabilir; ancak Andy ile büyüyenler için bu film bambaşka bir anlam taşıyor. Bir veda ve aynı zamanda bir teşekkür niteliği taşıyan bu yapım, animasyon tarihinin en cesur ve en dokunaklı anlarından birini perdeye yansıtmayı başarıyor. Güldürürken içinizi sıkıştıran, eğlendirirken düşündüren filmlerden biri.