Woody için her şey yıllardır basitti: sahibine sadık ol, onun yanında ol, işte bu kadar. Ama hayat — ya da daha doğrusu, oyuncak olmak — o kadar basit değil. Bonnie'nin odasına adım attığında artık Andy'nin en sevdiği oyuncak değil, yeni bir çocuğun rafında duran bir kovboy figürüdür. Bu sessiz ama derin kayıp, Toy Story 4'ün bütün duygusal yükünü taşıyan temel çatlaktır. Filmin kalbinde ise bambaşka türden bir karakter var: Forky. Bonnie'nin okul öncesi döneminin ilk gününde kendi elleriyle yaptığı bu küçük yaratık, bir çatal çöpü, biraz bant ve iki plastik göz albasından ibarettir. Bonnie ona her şeyini yatırmış, ama Forky bu durumdan habersizdir — ya da daha doğrusu, kabul etmemektedir. Kendini oyuncak değil, çöp olarak gören Forky'nin varoluş krizi hem güldürür hem de düşündürür. "Ben neyim, nereye aitim?" sorusu çocuklar için masum bir komedi kaynağıyken yetişkinler için çok daha ağır çınlar. Josh Cooley'nin yönetiminde şekillenen bu dördüncü bölüm, serinin en melankolik ve felsefi filmi olmaya aday. Antika bir dükkânın tozlu rafları, bir lunaparın dönen ışıkları ve eski dostlarla yaşanan beklenmedik karşılaşmalar; tüm bu mekânlar Woody'nin içsel yolculuğuna adeta ayna tutar. Pixar'ın görsel dili burada zirveye ulaşmış gibidir — yağmurda ıslanan camların arkasındaki yansımalar, lunapark ışıklarının geceleri nasıl titrediği, her karenin özenle işlenmiş dokusu. Animasyon, artık fotogerçekçilik sınırını zorlayan bir estetik olgunluğa erişmiş durumda. Serinin ruhunu koruyan o sıcak dostluk teması burada da var, ancak bu kez sorular daha büyük: Bir oyuncak sahibi olmadan da anlam taşıyabilir mi? Bağlılık mı özgürlük mü? Woody'nin bu soruların ortasında verdiği mücadele, filmi sıradan bir devam hikâyesinin çok ötesine taşıyor. Tony Hale'in seslendirdiği Forky karakteri beklenmedik biçimde serinin en unutulmaz isimlerinden biri hâline gelirken, eski dostların sesi yine yürekleri ısıtıyor. Toy Story 4, bir vedanın nasıl bu kadar nazikçe anlatılabileceğini gösteriyor.