Jason Bourne serüveni, üçüncü filminde hem anlatısal hem de biçimsel açıdan doruk noktasına ulaşıyor. Paul Greengrass'ın elinde şekillenen bu gerilim makinesi, seyirciye nefes aldırmayan bir tempoda ilerlerken aynı zamanda ana karakterin içsel yolculuğunu da ustalıkla işliyor. Matt Damon'ın canlandırdığı Jason Bourne, önceki filmlerin yarattığı kırık ve yorgun adamdır artık. Hafızasını parça parça toplamaya çalışan, sevdiği insanı kaybetmiş, geçmişiyle yüzleşmeye mahkum edilmiş biri. Onu var eden sistem peşindedir; o ise bu kez kaçmakla yetinmeyerek kendi hikayesinin kaynağına ulaşmaya karar verir. Londra, Madrid, Tanca, New York... Şehirler değişir, tehlike değişmez. Greengrass'ın sarsak kamerasıyla kurduğu dil, aksiyon sinemasında kendi çağını açmıştır desek yanlış olmaz. Waterloo İstasyonu'ndaki gerilim sahnesi ya da Tanca sokaklarındaki kovalamaca, türün hafızasına kazınmış anlar arasında yer alıyor. Ama bu film saf bir aksiyon gösterisi olmaktan çok öte; CIA'in kendi operatörlerini nasıl birer araç olarak kullandığını, devlet şiddetinin bireyler üzerindeki yıkıcı izini sorguluyor. Kurumsal yozlaşma, kimlik kaybı ve hesap sorma isteği filmin gerçek temasını oluşturuyor. İzleyicide bıraktığı his ise tuhaf bir iç sıkışmışlıktır. Bourne'un peşinde koştuğu cevabın bulunmasını istersiniz, ama o cevabın ne getireceğini bilmek de sizi tedirgin eder. Serinliği, zekası ve duygusal ağırlığıyla bu üçlemenin en olgun halkası olmayı hak ediyor.