Güney Kore sinemasının dünya genelinde adından söz ettirdiği yapıtlardan biri olan Zombi Ekspresi, zombi türünü tamamen farklı bir perspektiften yeniden ele alarak izleyiciyi hem nefes kesen bir aksiyonun hem de derin bir duygusal yolculuğun içine çekiyor. Yönetmen Yeon Sang-ho, sınırlı bir mekânı — koşturarak geçilen vagon koridorlarını, dar geçitleri, camdan görünen mahşer gibi istasyonları — ustalıkla bir gerilim tüneline dönüştürüyor. Hikâyenin merkezinde Seok-woo adlı bir fon yöneticisi var. İş hayatına gömülmüş, babalık sorumluluklarını hep ikinci plana atmış, kızının doğum günü hediyesini bile aynısından ikinci kez alan türden biri. Kızı Su-an'ın tek isteği annesini görmek, Busan'a gitmek. Baba, gönülsüzce trene biner; ama bu yolculuk sandığından çok farklı bir anlam kazanacaktır. Seul'den hareket eden tren, virüsün tam anlamıyla patlak verdiği an yola çıkmıştır. Film, zombi salgınını bir toplumsal ayna olarak kullanıyor. Panik anında kimin nasıl davrandığı, bencilliğin ve dayanışmanın hangi koşullarda ortaya çıktığı, filmin asıl meselesi aslında bu. Karakterler yüzeysel kahramanlar değil; her biri farklı bir toplumsal kesimi temsil eden, kusurlu ve inandırıcı insanlar. Ma Dong-seok'un canlandırdığı güçlü ve yüreği geniş karakter, filmin en unutulmaz figürlerinden biri olarak akıllarda kalıyor. Zombi Ekspresi, türünün klişelerine yaslanmak yerine onları dönüştürüyor. Korku unsurları gerçek anlamda tedirgin edici, aksiyon sahneleri ise kurgu ve koreografi açısından son derece titizlikle tasarlanmış. Ama filmi gerçekten kalıcı kılan şey, tüm o kaos içinde filizlenen insan hikâyesi.