On yılı aşkın bir bekleyişin ardından James Cameron, sinemanın belki de en çılgın vizyoner projelerinden birine geri döndü. İlk Avatar'ın Pandora'sı dünyayı büyülemişti; ama bu kez Cameron, o dünyanın yalnızca yüzeyini gördüğümüzü hatırlatırcasına bizi okyanusun derinliklerine çekiyor. Jake Sully artık ormanlarda avlanan bir savaşçı değil; bir baba, bir koruyucu ve bir lider. Ailesiyle birlikte Pandora'nın yemyeşil ormanlarında kurduğu yaşam, insanlığın yeniden kapıya dayanmasıyla altüst oluyor. Tehdidin boyutu bu kez çok daha kişisel, çok daha ağır. Sully ailesi hayatta kalmak için bildikleri her şeyi geride bırakıp derin sulara sığınmak zorunda kalıyor; Metkayina adıyla bilinen, okyanusla iç içe geçmiş bir Na'vi kabilesiyle yolları kesişiyor. Filmin asıl gücü bu noktada kendini gösteriyor. Cameron, aksiyon sahneleriyle izleyiciyi nefes nefese bırakırken bir yandan da ailenin içindeki kırılganlıkları, kuşak çatışmalarını ve ait olamamanın acısını ustalıkla işliyor. Evlat edinilmiş çocuklar, kendi aralarında anlaşmaya çalışan kardeşler, kimliğini sorgulayan gençler... Tüm bu insani meseleler, Pandora'nın neon renkleriyle parlayan suları arasında kaybolmuyor; tam tersine daha da derinleşiyor. Görsel açıdan ise film, sinema tarihinde eşi zor bulunur bir tablo sunuyor. Sualtı sahneleri öylesine gerçekçi ve etkileyici ki zaman zaman belgesel seyrediyormuşsunuz hissi uyandırıyor. Ancak tüm bu görsel şöleni anlamlı kılan şey, Cameron'ın bu büyüklükteki bir prodüksiyonu sırf aksiyon için değil, duygusal bir yolculuk için inşa etmiş olması. Kayıp, aidiyet ve bir aileyi bir arada tutmanın bedeli üzerine kurulu bu epik, ilk filmden çok daha karmaşık ve olgun bir deneyim sunuyor.