Evrimin sıradışı bir yorumunu ekrana taşıyan bu yapım, süper kahraman mitini alışılmışın dışında bir biçimde ele alıyor. Burada maskeli figürler, pelerini ve kasları olan yarı tanrılar ya da labaratuvar kazaları sonucu doğan mucize insanlar yok. Bunun yerine karşımıza çıkan, alışveriş yapan, işe giden, çocuklarını okula bırakan, sıradan hayatlarının içinde sıkışıp kalmış insanlar. Aralarından biri New York'ta bir lisede öğretmenlik yapıyor ve kendisini yaralayamadığını fark ediyor. Japonya'da masa başında çalışan bir adam, zamanı durdurabildiğini keşfediyor. Texas'ta bir lise öğrencisi, ne kadar ciddi yaralar alsa da bir süre sonra eski haline döndüğünü görüyor. Bir diğeri ise başkalarının zihninden geçenleri işitmeye başlıyor ve bu ses kalabalığından kaçacak yer bulamıyor. Tim Kring'in yarattığı bu dizi, olağanüstülüğün insanı kurtarmaktan çok yalnızlaştırdığını, onu kalabalıktan kopararak bambaşka bir yere savurduğunu anlatıyor. Güç, burada bir nimetten ziyade önce bir yük olarak karşılanıyor. Karakterlerin her biri, kendi başına ve birbirinden habersiz biçimde bu yükle baş etmeye çalışırken, hikaye yavaş yavaş onları birbirine bağlayan görünmez bir örüntüyü gün yüzüne çıkarıyor. Bu kurgu, diziyi sıradan bir aksiyon fantazisinden uzaklaştırıp psikolojik bir gerilime yaklaştırıyor. Zachary Quinto'nun soğukkanlı ve ürkütücü varlığı, Hayden Panettiere'nin genç ama karmaşık portreyi, Masi Oka'nın diziye kattığı sıcaklık ve Milo Ventimiglia'nın içine kapalı performansı; anlatıya dengeli bir derinlik kazandırıyor. Karakterler arasındaki duygusal bağlar ve çatışmalar, süper güçlerden çok daha fazla ekran zamanı hak edecek ölçüde işlenmiş. Dizinin en güçlü yanı, her bölümü bir çizgi roman bölümü gibi kurgulaması. Görsel dil zaman zaman grafik roman estetiğine yaklaşıyor, anlatı yapısı ise farklı coğrafyalarda geçen hikayeleri paralel biçimde örüyor. 2006 yılında yayına girdiğinde hem eleştirmenlerden hem de izleyiciden yoğun ilgi gören yapım, süper kahraman türünün televizyondaki seyrini önemli ölçüde etkiledi. Kendisinden sonra gelen pek çok dizinin üzerinde, fark edilir bir gölgesi olduğu söylenebilir.