Amerikan televizyonunun en keskin zekâlı yapıtlarından birinden söz ediyoruz. Stephen Colbert, ekranlara her geceleri aynı kişiyle çıkıyor: Kendinden emin, bir şeyleri çok iyi bildiğini sanan, muhafazakâr eğilimli bir televizyon yorumcusu. Ama bu karakter tamamen kurgusal ve bu kurgunun arkasındaki ironi, programın tüm gücünü oluşturuyor. Colbert, oynayan kişiyle oynadığı karakter arasındaki mesafeyi hiç kapatmıyor; izleyici her an bu iki katmanın farkında ve bu farkındalık başlı başına bir keyif kaynağı. Program, özünde Amerikan haber televizyonunun, özellikle de Fox News tarzı ateşli ve kişilik odaklı yorumculuk anlayışının bir karikatürü. Colbert'in yarattığı ekran kişiliği, gerçek hayattaki siyasi yorumcuların üstüne tutulmuş bir ayna gibi çalışıyor. Sunucunun kibri, kesintisiz öz güveni ve bilgisizliğe rağmen her konuda uzman kesilmesi, kendi başına bir hiciv biçimi. Ama bu yergi hiçbir zaman ham bir saldırganlığa dönüşmüyor; tersine Colbert, karakterini o kadar ustalıkla oynuyor ki seyirci hem gülüyor hem de arkasındaki eleştirinin ağırlığını hissediyor. Programın The Daily Show'dan filizlendiğini bilmek, onu daha iyi konumlandırmaya yardımcı oluyor. Jon Stewart'ın açık yüreklilikle kurduğu o haber eleştirisi geleneği, burada çok daha katmanlı bir biçim alıyor. The Daily Show gerçeği söylüyor; The Colbert Report ise gerçeği söylemenin tam tersini yapan bir karakteri oynayarak gerçeği ortaya çıkarıyor. Bu dolaylı anlatım tarzı, programa özgün ve kalıcı bir kimlik kazandırıyor. On yılı aşan yayın serüveni boyunca program, yalnızca eğlendirmekle kalmadı; dile getirdiği kavramlar gerçek dünyada karşılık buldu. "Truthiness" yani "hakikatimsi" kelimesini gündelik dile kazandırmak, bir güldürü programı için sıradan bir başarı değil. Bu, programın toplumsal tartışmayı ne denli derinden etkilediğinin somut bir göstergesi. Siyasete ya da haber kültürüne ilgi duyan izleyiciler için bu program bir ziyafet; ama salt eğlence arayan biri bile Colbert'in performansının büyüsüne kapılmadan duramıyor. Ekrandaki sahtekâr yorumcu karakteri, paradoks biçimde en dürüst sesi temsil ediyor.