New York'un kalabalığında bir insan kaybolur. Arkasında ne bir not, ne bir ipucu, ne de anlaşılır bir neden bırakır. İşte FBI'ın kayıp şahıslar birimi tam da bu noktada devreye girer; izlerin silindiği yerde soruşturmayı başlatır. Anthony LaPaglia'nın canlandırdığı Ajan Jack Malone liderliğindeki ekip, her bölümde yeni bir kayboluş vakasını mercek altına alır. Ama bu, sıradan bir polis procedural'ının çok ötesine geçer. Dizinin kalbi, kayıp kişilerin hikâyesini geriye dönük parçalar hâlinde örme biçiminde gizlidir. Her bölüm, sanki bir bulmacayı tamamlıyormuş gibi ilerler; tanıkların ifadeleri, aile üyelerinin anlatımları ve ajan sezgileri bir araya gelerek kaybolmadan önceki o kritik saatleri yeniden inşa eder. Bu yapı, izleyiciyi pasif bir seyirciden aktif bir düşünüre dönüştürür; siz de ekiple birlikte ipuçlarını birleştirmeye çalışırsınız. Ama dizi, yalnızca bir bulmaca değildir. Her vakada bir insan portresi çizer; kim görünüşte mutlu bir ev kadınıysa, kim başarılı bir iş insanıysa, yüzeyin altında hep karmaşık, kırılgan, bazen de karanlık bir gerçek yatar. Bu nedenle suç olmadan da bir kayıp yaşanabilir; insanlar bazen sırf bir şeylerden kaçmak için ortadan kaybolurlar. Dizi, bu gerçeği yüzümüze acımasızca yansıtır. Jack Malone ve ekibinin dinamiği de dizinin sürdürülebilirliğini besleyen önemli bir unsur. Poppy Montgomery, Marianne Jean-Baptiste, Enrique Murciano, Roselyn Sánchez ve Eric Close'dan oluşan kadro, birbirine hem profesyonel bağlarla hem de kişisel yaralarla bağlı karakterleri ustaca canlandırır. Ekip üyelerinin kendi hayatlarındaki çatlaklar, dizi ilerledikçe giderek daha fazla ön plana çıkar ve vakalar zaman zaman onların kendi hesaplaşmalarına ayna tutar. 2002'de başlayıp yedi sezon boyunca yayın hayatını sürdüren yapım, döneminin en istikrarlı ve kaliteli suç dramalarından biri olarak hafızalara kazındı. Hem duygusal derinliği hem de gerilim dozajıyla ekrana yapıştıran türden bir dizi arıyorsanız, Without a Trace bu arayışa güçlü ve tatmin edici bir yanıt verir.