Los Angeles, sonsuz ışıkları ve soğuk asfaltıyla iki adamın hikayesine zemin hazırlar: Biri, şehrin karanlık damarlarında ustalıkla hareket eden, her soygununu bir sanat eserine dönüştüren soğukkanlı bir profesyonel; diğeri ise suçu bir meslek değil, neredeyse varoluşsal bir takıntı olarak yaşayan yorgun ama amansız bir dedektif. Michael Mann, bu iki figürü karşı karşıya getirirken aslında aynı madalyonun iki yüzünü anlatır. Her ikisi de işlerine körü körüne bağlıdır, her ikisi de bu bağlılık yüzünden özel hayatlarında derin izler taşır. Al Pacino ve Robert De Niro'nun aynı karede buluşması başlı başına sinema tarihinin bir anıdır. İki oyuncu da karakterlerine o denli yerleşir ki ekrana her yansıdıklarında seyirci neredeyse fiziksel bir gerilim hisseder. Val Kilmer ise yan karakterlerin gölgede kalabileceği böyle bir yapıda bile varlığını güçlü biçimde hissettirir. Mann, neo-noir estetiğini şehrin panoramik görüntüleriyle harmanlayarak Los Angeles'ı neredeyse mitolojik bir mekana dönüştürür. Film boyunca hâkim olan his, kaçınılmazlık duygusudur; sanki her şey başından beri bu son noktaya doğru akmaktadır. Aksiyon sahneleri, özellikle efsaneleşmiş banka soygununda, gösterişten uzak, gerçekçi ve ham bir yoğunlukla kurgulanmıştır. Silah sesleri burada sinemasal değil, ham ve boğazda düğümlenen bir gerçeklikle çınlar. Suç sinemasının mihenk taşlarından biri olarak kabul edilen bu yapıt, iyiyle kötünün arasındaki ince çizgiyi sorgulatırken insanın seçimleri, bedeli ve tutku karşısındaki çaresizliğini de derinden işler.